środa, 11 listopada 2015

1. Pierwszy dzień

     Spadałam bezwładnie w dół, słysząc tysiące głosów, które do mnie szeptały. Nagle zobaczyłam znajomą mi twarz po czym usłyszałam  budzik i się obudziłam. Morderczym wzrokiem spojrzałam na niego, a te przeklęte wskazówki pokazywały, że za 5 minut zacznie się lekcja.
 -Cholera! - krzyknęłam przeciągle, wkurzona.
Wybiegłam z pokoju, kierując się do łazienki. Nawet nie zdążyłam zjeść śniadania, czy zawiązać butów ponieważ już czułam jak nauczycielka patrzy na mnie zdenerwowana i znów karze mi zostawać po lekcjach. W głowie cały czas sobie powtarzałam, że zdążę, że wreszcie ta jędza zobaczy, że potrafię nie spóźniać się na lekcje.
   Wbiegając do szkoły i biegnąc wzdłuż korytarza, nie zobaczyłam nikogo oprócz sprzątaczki, co było dla mnie trochę dziwne. Biorąc głęboki wdech chwyciłam klamkę i otworzyłam drzwi z uśmiechem
- Ha! I widzisz babo! Nie spóźniłam się - krzyknęłam.
Po czym nagle zadzwonił dzwonek na przerwę, a mój uśmiech od razu zniknął. Ona tylko podeszła do mnie i spojrzała na mnie tym swoim wzrokiem. Kiwnęłam głową na znak, że rozumiem i wyszłam idąc za klasą ze spuszczoną głową. Po chwili Mike i Franki do mnie podeszli by poprawić mi humor, ale tym razem im tak łatwo to nie wyszło. Usiadłam na ławce, chowając twarz w plecak.
- Jaaa nie chce iść znów na tą karę - powiedziałam smutnym głosem, a po chwili Franki poklepała mnie po ramieniu.
- Katrin, ale ty przecież na nie w ogóle nie chodzisz - powiedziała z głupkowatym uśmiechem po czym ja podskoczyłam szczęśliwa. Przecież ja zawsze z tego uciekałam więc dlaczego tym razem żałowałam? Zaśmiałam się w duchu i dałam im klapsa w plecy tak mocnego, że spadli. Ja oczywiście zaczęłam się śmiać jak to zwykle, a oni tylko zaczęli masować plecy i patrzeć na mnie wkurzeni. Zanim zdążyli się na mnie zemścić dzwonek na lekcję zadzwonił, a ja wbiegłam do klasy. Reszta lekcji tak samo szybko minęła jak zwykle, a my poszliśmy sobie do parku do naszego ulubionego miejsca pod drzewem. Zaczęłam im opowiadać o moim śnie, a oni uważnie słuchali.
- ...tylko dalej mnie ciekawi kto to był - wymamrotałam po chwili, a oni też zaczęli się zastanawiać.     Zanim się obejrzałam Mike przyniósł nam lody. Kiwnęłyśmy mu głową na znak, że mu dziękujemy po czym zaczęliśmy je jeść. Położyliśmy się pod drzewem, patrząc w niebo i zamyśleni jedząc lody. Po chwili niebo zaczęło być szarawe i zaczął padać deszcz. Wiedzieliśmy mniej więcej co to oznacza, ale woleliśmy dziś nie zaczynać kolejnej walki, w której mogą zginąć niewinni ludzie lub dowiedzieć się kim jesteśmy. Szybko pobiegliśmy do domu zamykając drzwi na klucz. Po kilku minutach niebo znów stało się słoneczne, a my westchnęliśmy z ulgą. Tak. Mieszkaliśmy razem do puki nie jesteśmy całkowicie bezpieczni, ponieważ mogli by nas chcieć załatwić pojedynczo, a my takiego ataku byśmy mogli nie przeżyć tak łatwo. Usieliśmy przed telewizorem oglądając wiadomości. Pokazywali jak w mieście pewne mieszkanie zaczęło płonąć. Wiedzieliśmy czyja to wina, ale cóż... Co zrobimy? Nie jesteśmy jakimiś super bohaterami, by biec każdemu z pomocą jak sami musimy ratować swoje życie. Wkurzona wyszłam na zewnątrz zapalić, a oni tępym wzorkiem patrzyli w ziemię. Czuliśmy straszny żal, że to wszystko dzieje się przez nas. Gdy zgasiłam końcówkę papierosa poczułam czyjąś nieprzyjemną obecność. Bez wiedzy reszty poszłam dalej żeby zobaczyć kto to. Zdążyłam zobaczyć tylko brązowowłosego chłopaka po czym straciłam przytomność.
   Gdy się obudziłam byłam w domu z Franki i Mike'm. Zaczęli na mnie krzyczeć co ja wyrabiam, czy chce się zabić i tym podobne rzeczy. Spojrzałam na nich lekko przerażonym wzrokiem po czym ochłonęli i zaczęli mi wszystko tłumaczyć co się stało. Okazało się, że stanęłam twarzą w twarz z bratem Franki, Gabrielem. Na szczęście nic wielkiego mi nie zrobił oprócz rany na ręce, która po czasie się zagoiła, zostawiając w miarę widoczną bliznę.
     Po czasie jak doszłam do siebie, siedziałam skulona w fotelu i otulona w koc. Wtedy właśnie olśniło mnie, że go widziałam w swoim śnie... Ale dlaczego? I czego on chciał ode mnie? Podeszła do mnie Franki podając mi gorącą czekoladę. Wzięłam łyk ignorując to, że poparzyłam sobie język. Byłam zbyt zamyślona by wiedzieć co się dzieje wokół mnie. Wieczorem poszłam do siebie patrząc przez okno. Była pełnia, a wtedy usłyszałam wycie wilkołaka. Przeszły mnie ciarki, ale wiedziałam, że nasze normalne życie za nie długo się skończy i zacznie się walka. W której tylko jedna strona przeżyje.
   Poszłam spać z nadzieją, że szybko zasnę i przynajmniej się dowiem o co chodziło temu Gabrielowi. Nagle byłam na łące, a na niej tylko jedno drzewo. Podeszłam do drzewa, a za mną pojawił się brat Francesci. Odwróciłam się w jego stronę wkurzona i łapiąc go za fraki.
 - Czego ode mnie chcesz?! Wypie- - nie mogłam dokończyć zdania ponieważ nagle poczułam przeszywający mnie ból w brzuchu. Miałam wbity nóż, a widząc ile krwi leci, upadłam na kolana tamując krew. Spojrzałam na niego słabym wzorkiem po czym obudziłam się w moim łóżku, ciężko oddychając. Okno było otwarte, a moja koszulka była rozerwana w okolicach miejsca gdzie oberwałam nożem. Zaczęłam się trząść. Bałam się w ogóle zasnąć, ale z upływem czasu zasnęłam. Rano znów obudziłam się późno, a reszta działa się tak samo. Wszystko się powtórzyło. Miałam wielki mętlik w głowię, ale miałam przeczucie, że po prostu... Mi się zdaję?